Ervaring uit de praktijk

Het is herfst 2009, regen en storm. Onze hond Baloe vraagt om z’n avondwandeling. Het is in deze periode dat mijn man steeds vaker terug komt met de mededeling; ik […]

Het is herfst 2009, regen en storm. Onze hond Baloe vraagt om z’n avondwandeling. Het is in deze periode dat mijn man steeds vaker terug komt met de mededeling; ik heb zo’n raar gevoel op mijn borst. Dan wrijft hij even alsof het kriebelt en vervolgens is het weer over… Soms is het een week weg, soms is het 2 keer in een week. En zo rijgen dagen, weken zich aaneen. Weken waarin hij het wel steeds vaker noemt, maar het even zo vaak weer wegwuift.

Het is kerstvakantie 2009. Een dik pak sneeuw bedekt de aarde. En vanaf dag één dat ik vrij ben, benoemt hij de pijn  vaker en vaker. Een bezoek aan de huisarts levert niet zoveel op. Geen overgewicht, bloeddruk goed, hartslag goed, cholesterolwaarden goed.  Dan  geen reden dus tot bezorgdheid…

Het is kerst 2009. Er ligt veel sneeuw. Door de toenemende intensiteit van de pijn bezoeken we toch de huisartsenpost even voor de zekerheid. Opnieuw kijkt men er anders naar dan wijzelf. Wij zijn écht ongerust.

Een klein opvallend detail in deze periode is, dat Baloe nooit meer bij mijn man gaat liggen als hij alleen in de kamer is. Dan kruipt Baloe direct  in z’n mand die in de gang staat, wacht  totdat ik er ook bij zit en dan is het goed. Dan komt hij weer bij ons liggen. Vreemd…dat deed hij eerder nooit.

Het is oud en nieuw 2009/2010. Er ligt nog steeds erg veel sneeuw…De afstanden die mijn man kan lopen worden kleiner en kleiner. Nooit meer zonder pijn inmiddels. En zelfs het einde van het tuinpad lijkt onwaarschijnlijk ver weg. Een afstand waarin hij minstens drie keer moet stoppen omdat de pijn zijn lopen belemmert.  Baloe komt inmiddels zijn mand niet meer uit. Alleen voor de hoognodige behoeftes.

Natuurlijk valt Oud en Nieuw deze keer in het weekend, wat een bezoek aan de huisartsenpost er niet makkelijker op maakt. Toch op zondag 3 januari maar weer de gang gemaakt. Het is niet meer verantwoord om aan te zien. En gelukkig treffen we dit keer onze eigen huisarts. Hij neemt het serieus!  Heel serieus. ‘Rijd zachtjes naar huis’ zegt hij ‘en laat hem niet meer alleen…’ Een opname kon niet meteen, want het was nog weekend, maar wel direct de volgende dag. Daar zou hij voor zorgen. En zo gezegd, zo gedaan. De volgende ochtend belt hij al vroeg. Direct naar het ziekenhuis was het advies, maar wel heel rustig rijden. Nu gaat dit wel vanzelf als het glad is en de weg gruwelijk dik besneeuwd.

Uiteindelijk is hij die ochtend, nét voor de dood weggehaald.

En zo togen we op weg om na ruim drie kwartier te arriveren op de juiste afdeling. Er stond een vakkundig team klaar en sneller dan we wilden gingen in no-time alle toeters en bellen rinkelen. Om een lang verhaal kort te houden;  mijn man zat randje hartinfarct  en na catheterisatie bleken de kransslagaders voor 99,9% dichtgeslibd. Uiteindelijk is hij die ochtend, nét voor de dood weggehaald. Baloe was waarschijnlijk de enige,  die dit al een tijdje zéker wist….

Daarna volgen er natuurlijk na de medicatie vanaf het eerste moment , de dottering, een aantal stents en thuis een herstelperiode. Doordat er nét geen hartschade was, ging het herstel voorspoedig.  Eenmaal thuisgekomen struinde mijn man dagen het internet af en verslond hij alle boeken die er over dit onderwerp te vinden waren. Wat doen bloeddrukverlagers? Hoe werken cholesterolremmers? Was er niet een speciale uitzending over statines kortgeleden? Wat zijn de bijwerkingen van deze medicijnen? Wat is de werking van Ascal en Plavix? Stents…? Wat is op korte termijn te merken van deze medicijnen? En op langere termijn?  Wat kan homeopathie in deze?

En na deze dagenlange internetstudie, met Baloe inmiddels weer aan zijn voeten, vertelt hij me dat hij gaat stoppen met de medicijnen, dat hij geen zin heeft in ál die bijwerkingen en ook het nut er niet van in ziet. Immers, hij had en hééft geen hoge bloeddruk, zijn cholesterol ís van nature laag en ook zijn gewicht is prima! Sporten is z’n lust en z’n leven, hij let goed op z’n voeding, kortom hij ziet zelf de noodzaak van deze medicatie niet in. Dat hij kiest voor een homeopatische behandeling, juist omdat deze middelen geen bijwerkingen hebben en de middelen erfelijkheid, oorzaak en gevolg kunnen aanpakken. En vanaf dat moment voegt hij daad bij woord en stopt met alle medicijnen,  behalve de Ascal. Deze wil hij doorgebruiken. Ascal zo bespeurde hij, kent de minste bijwerkingen en de werking lijkt bewezen.

Het is Pasen 2012. Lente in aantocht.  Alle onderzoeken in de afgelopen twee jaar zijn goed geweest. Na een discussie op één van de eerste controlebezoeken over het wel of niet gebruik van de medicatie, heeft mijn man het er maar niet meer over gehad… De cardioloog is erg tevreden en dankt dit aan het gebruik van de reguliere medicatie. En mijn man? Hij hoeft vanwege goed gedrag en goed resultaat, niet meer terug te komen…